Nieuwbouw schip ASD-Tug Mrs. Doroty
De ruim 30 meter lange ASD sleepboot is 25 juni jl. vertrokken vanaf de Scheepswerf in Guangzhou (China).
Deze sleepboot met haar charmante naam is opweg naar Barranquilla in Colombia.
Wij zullen vermaakt worden met hun verhalen.
Mrs. Doroty | 16 Aug 2011
Afronden en lekker naar huis...
We liggen op het moment ten anker voor onze eindbestemming Barranquilla, Colombia te wachten op de loods in de morgen.
Eergisternacht ondergingen we een Panama Kanaal behandeling, die voorspoedig verliep en we in 7 uur van de Pacific naar de Carieb spoelden en dus nu nog een steenworp van Barranquilla zitten.
Met jawel, weer een vissermannetje achter ons aan hangen. Deze lag ook weer een beetje midden op de het Colombian Basin (Carieb) te drijven en de vijf poppen aan boord heftig zwaaiend en niet omdat ze ons persoonlijk kenden dus moest Doortje weer “to the rescue”. En als een getraind lichaam doorliep ze de procedure. Voor Barranquilla moeten we het bootje overgeven aan de Colombiaanse kustwacht maar dat straks nog even.
Mrs. Doroty | 01 Aug 2011
Hebben we het gemist of...
We zitten voor de Mexicaanse kust (Acapulco) en hebben nog een dag of 7 te gaan naar Balboa, Panama voor de passage van het kanaal om daarna nog een dag of 2 te varen naar de eind bestemming Barranquilla, Colombia. We zitten weer op de vaste koersen en hebben de grootcirkel dus achter ons gelaten. Voor de niet nautische aangelegd zijn. Omdat de aarde rond is en een rechte lijn op een platte kaart dus een kromme lijn is en een kromme lijn (maar dan wel de goede) op een platte kaart dus weer een rechte en dus wat verkorting oplevert. Afijn zoiets als de bocht afsnijden dus. Ook moesten we wat meer zuidelijk gaan varen om Orkaan “Dora” wat te omzeilen.
Maar wat ons meer bezig houdt is of we het al gemist hebben? Nu zult u denken wat bedoelen ze? Nou dat vakantieverhaal, van dat heel Nederland een karretje achter de “voiture” bindt om zich vervolgens in een zuidgaande file van 1000 km te voegen en na 10 km op de Hollandse snelweg er weer af te worden getrokken door onze gepette vrienden en daar een bekeuring in ontvangst te mogen nemen en chef bandenspanning u een korte uitleg geeft over gewicht en de daarbij behorende druk in de bandjes van het gammele wagentje. U vervolgt uw weg en de normaal voorbeeldige kindertjes op de achterbank veranderen in kleine draakjes van weleer. Uw mening omtrent lijfstraffen herziet zich en voordat u er eentje te pakken heeft, veroorzaakt u bijna zelf een file. Toch wel geschrokken van uw manoeuvre, die het boedeltje achterin de auto heeft kunnen behouden, kalmeren de kleintjes voor een paar uurtjes en zingen ze over potjes en pannetjes. Maar ach …. alles is beter dan huilen en schreeuwen.
Mrs. Doroty | 25 Jul 2011
Design in (op) iets meer dan een notendop...
Voor echt design moet je het meestal niet zoeken in de iet wat conservatieve scheepsbouw. Alhoewel in de jachtbouw natuurlijk de “sky the limit” is. Maar de schepen die wij als Redwisers varen vallen dus vaak in categorie 1.
Vaak staat design voor, onhandig maar het ziet er super uit. En dan heb je nog het tegenover gestelde: “reten handig” maar het ziet er niet uit. Hoe dat dan mag heten mag Joost weten? Misschien dan iets als reten handig.
Hier op de Doortje komen we ook iets tegen, dat in eigenlijk geen van beide categorieën valt. De toiletjes staan namelijk op verhogingen, waardoor een soort barkruk annex toilet ontstaat. In eerste instantie, waren we euforisch over dit ontwerp en zagen we de geneugten er wel van in. Voetjes van de vloer en gaan. En te kunnen consumeren zonder elke keer naar het toilet te hoeven rennen. Later tijdens de beproeving, bleken er toch ook aardig wat negatieve kanten aan de toiletjes...
Mrs. Doroty | 20 Jul 2011
Potten en pannen rammelen in de Kombuis@19-07-2011...
Aller eerst willen we even gebruik maken van de gelegenheid mevrouw Hamers te feliciteren met haar verjaardag morgen. Vrolijk verrast waren we met de daaraan gekoppelde activiteiten in de kombuis.
Zoals in een eerder weblog werd vermeld dat bepaalde ingrediënten wat schaarser beginnen te worden hier aan boord van de Doortje, zijn we vandaag alle rantsoenen qua forangering even vergeten. Want ja, het is morgen feest. In onze tijdzone bent u morgen pas jarig maar in de Lage Landen is het al een paar uurtjes in volle gang natuurlijk.
Zoals wij weten, zal Leonard volgend schooljaar de zeevaartschool in Vlissingen gaan. Dit zal voor een moeder toch best wel even slikken zijn, het kind niet altijd dichtbij te hebben en om het ook nog eens uiteindelijk naar zee te zien gaan. Vandaar dat 'la programme' voor een paar dagen enigszins is aangepast.
Mrs. Doroty | 14 Jul 2011
Persbericht@14-07-2011
Piratenzender: Doortje, stoer en eigenwijs, alweer uit de ether gehaald door de kapiteinsraad wegens slechte beluistering en dekking...
Op jongst leden 12-07-2011 zond piratenzender: Doortje, stoer en eigenwijs een uur uit op VHF werkkanaal 8, BT (boordtijd): 1200-1300.
Met een bereik van 6 mijl, geen andere boot in velde of wegen te bekennen en ongeveer 2500 mijl uit de kust, waren er helaas weinig luisteraars.
Het programma was eigenzinnig, bij de tijd en voor elk wat wils:
Mrs. Doroty | 12 Jul 2011
Dat zal ff lekker worden...
Vrij verwarrend wordt het allemaal als:
Ik tegen Erwin roep : uurtje vooruit.
Erwin tegen Peter roept : filterwissel.
Peter tegen Efendi roept : pikheet (of te wel….koffietijd)
Efendi tegen Leonard roept : smeerolievat naar de tank overpompen.
Leonard tegen Sigit roept : pas op voor de koffiepot (en patssss, geen koffie meer).
Sigit tegen zichzelf roept : @#%(()(@@##.
Peter weer tegen mij roept : haal Leonard even met zijn fototoestel, want daar drijven/vliegen/zwemmen : sijsjes, drijfsijsjes, kapseisjes of saucijsjes.
Ik weer tegen Leonard roep : het zijn geen Pinguïns, want die vogels zwemmen alleen op het zuidelijk halfrond.
En die weer tegen mij roept : dat hij helemaal niets kan zien door de mist.
Ik tegen Peter roep : weer een uurtje vooruit.
Peter weer tegen mij roept : wijsneus.
Erwin tegen Sigit de kok roept : zijn we er al?
En Sigit de kok tegen ons allemaal roept : ja, we zijn er bijna.
Wij allen roepen : ohja?
Sigit weer roept : bij de datumgrens dan.
Mrs. Doroty | 05 Jul 2011
De Doortje and the rescue...
Aan de fluit of...
Iets voor middernacht van de 29e juni kom ik boven voor het, normaliter rustige, ochtendwachtje van de 30e. Nu zit er een streekje naar stuurboord een radarecho op een mijl of 5 maar buiten nog geen lichtje te zien, scherp blijven we naar buiten kijken. Ook komt Erwin, de hoofdmachinist, kwam boven voor het dagelijkse babbeltje na de wacht. Hoe dichterbij we komen vermoeden we toch iets vreemds. Het blijkt een klein scheepje te zijn wat met de stroom mee drijft. Omdat we er dichtbij zijn, ontsteken we de schijnwerpers op het schavotje en richten we grote lichtbundels op het bootje, helemaal donker en verrekte weinig activiteit. We onderscheiden nu een vissersbootje maar waar is de visserman zelf vragen we ons af? We besluiten rustig naderbij te manoeuvreren. Onze ouwe gaat maar eens aan de fluit hangen om misschien iemand uit een roes te blazen. Verdwaasd komt er een oud Japannertje uit het stuurhutje zetten.
Brandstofbesparing of...
De man gebaart eerst alsof we moeten doorvaren maar waggelt dan door naar het neusje en grijpt een trosje onderdeks, moeten we nu doorvaren of wil hij een sleepje? Als we dichterbij proberen te communiceren met de man, blijkt al snel dat een praatje met spaghetti letters moeilijk is.
Mrs. Doroty | 28 Jun 2011
Daar zijn ze weer...
Eigenlijk begint het verhaal al bij een vorige klus op een schip genaamd: de Star Voyager. Nu zult u denken: klusje bootje naar de maan?!
Op de Star Voyager zaten we namelijk met grotendeels dezelfde bemanning en toen er daar de vraag kwam of iemand zin had in een vervolgreis , kwam de hele bemanning met een volmondig JA!. Het volgende verhaal zou met een weekje gaan aanvangen. Eigenlijk wilden we in Australië achterblijven om het er eens een paar dagen van te nemen na de noeste arbeid op de Star Voyager en dan naar Guangzhou(Hong Kong) door te vliegen. Ikzelf moest mijn belastende blauwe papiertjes nog invullen, waarvoor al uitstel was verleend dus helaas. Kantoor adviseerde toch maar naar huis te komen, want met die Chinezen weet je het nooit... en de zuur verdiende centjes dus in de zak te houden. En zo geschiedde het, om vervolgens vijf dagen later weer naar de Oost te vliegen.
