01-08-2011
Hebben we het gemist of...
We zitten voor de Mexicaanse kust (Acapulco) en hebben nog een dag of 7 te gaan naar Balboa, Panama voor de passage van het kanaal om daarna nog een dag of 2 te varen naar de eind bestemming Barranquilla, Colombia. We zitten weer op de vaste koersen en hebben de grootcirkel dus achter ons gelaten. Voor de niet nautische aangelegd zijn. Omdat de aarde rond is en een rechte lijn op een platte kaart dus een kromme lijn is en een kromme lijn (maar dan wel de goede) op een platte kaart dus weer een rechte en dus wat verkorting oplevert. Afijn zoiets als de bocht afsnijden dus. Ook moesten we wat meer zuidelijk gaan varen om Orkaan “Dora” wat te omzeilen.
Maar wat ons meer bezig houdt is of we het al gemist hebben? Nu zult u denken wat bedoelen ze? Nou dat vakantieverhaal, van dat heel Nederland een karretje achter de “voiture” bindt om zich vervolgens in een zuidgaande file van 1000 km te voegen en na 10 km op de Hollandse snelweg er weer af te worden getrokken door onze gepette vrienden en daar een bekeuring in ontvangst te mogen nemen en chef bandenspanning u een korte uitleg geeft over gewicht en de daarbij behorende druk in de bandjes van het gammele wagentje. U vervolgt uw weg en de normaal voorbeeldige kindertjes op de achterbank veranderen in kleine draakjes van weleer. Uw mening omtrent lijfstraffen herziet zich en voordat u er eentje te pakken heeft, veroorzaakt u bijna zelf een file. Toch wel geschrokken van uw manoeuvre, die het boedeltje achterin de auto heeft kunnen behouden, kalmeren de kleintjes voor een paar uurtjes en zingen ze over potjes en pannetjes. Maar ach …. alles is beter dan huilen en schreeuwen.
Na 15 slopende uren achter het stuur te hebben gezeten, kunt u met trots zeggen dat het gemiddelde van de reis op maar liefst 75km per uur ligt. Nou hebben we ten minste iets om over op de scheppen tegen de buren op de in de folder zo ruim opgezette camping denkt u stiekem. Helaas bij aankomst blijkt uw reservering niet te zijn doorgekomen vanwege dat de u beloofde internet connectie ook nog niet is aangelegd in het kantoortje van de standplaats. U laat u niet uit het veld slaan en gooit uw charmantste Frans in de strijd om zo een steentje voor te krijgen in verhouding tot de andere 20 landgenoten met u in de rij.
Met applaus van uw familie komt u terug in de auto die toch wel erg warm is zonder AC en vertelt u trots over de stek die u heeft toegewezen gekregen. Bij het oprijden van terrein krijgt u toch wel wat argwaan omtrent de plek. Een vieze blik van uw normaliter zo lieve echtgenote, is voldoende om te begrijpen dat het plekje tussen de toiletten, een groep Engelse- jongeren en een Duitser niet helemaal is wat ze in gedachte had. U schat uw kansen in, wat betreft de kansen op een andere plek met het Franse dialect wat u spreekt en vertelt uw vrouw en kinderen dat het vakantie is en het vast wel mee zal vallen.
Nadat u bent geïnstalleerd met wal prik en alle ander faciliteiten meer, trekt u een blikje gerstenat open en denkt u heerlijk: fase 1 doorgekomen zonder echt grote problemen en 's avonds slaapt u als een roos en krijgt u niets mee van de vechtpartijen, overal plassende dronkenmannen en de fik in de sleurhut van de buren.
Na die voortreffelijke nacht, wordt u wakker en ruikt de heerlijke geur van verse koffie, stokbrood, jambon en croissants.
Helaas komt deze geur bij de andere buren vandaan en roept je vrouw dat als je koffie wil, de stuifkoffie en stuifkoe in het bovenste kastje staan en er trouwens nog geen eten is. Naarstig gaat u opzoek naar de vroeger passende zwem slip en een T-shirt, eerst maar eens onder het gemalen water. Ohja, slippers aan tegen de heersende voetschimmel denkt u nog en gaat op weg naar het sanitair. Als u na een uur wachten eindelijk voor het deurtje van douche staat, blijkt dat de 2 minuten lauw water geen euromuntje kosten maar 2 rappers apart(50ct). Dan maar niet douchen, gewoon lekker zwemmen in zee, dat water was prachtig, helder en schoon in de folder...
Met scheve ogen kijkt u naar uw familie die zich opper best schijnt te vermaken, de dagen zeuren verder en u verheugt zich op de terugreis, u start met het tellen van de dagen. Verheugt bent u als het boedeltje weer achter de wagen hangt en u de familie naar de auto roept en nog even over de schofterige campingrekening nadenkt. Waar is onze 16-jarige dochter trouwens, vraag je aan je vrouw. Die is bij Jean-Claude en je vraagt je af wie in godsnaam Jan-Kloot is? Je vrouw legt je kort uit dat dat haar nieuwe 38-jarige vriendje is. Na het opsporen en een dikke ruzie met je dochter en de plaatselijke bevolking, heb je eindelijk iedereen in de auto en scheurt van het terrein af en meteen door naar huis, echt blij ben je met de borden Nederland en het vooruitzicht van overmorgen weer lekker werken en je eigen bedje vannacht al...
Ja, hebben we het al gemist??? Misschien is er eentje van ons, die het toch gaat halen...
Met een groet van de plas en vanaf de Doortje,
De heertjes
