21-10-2011
Vrolijk?
Waarom wij niet zo vrolijk zijn? Ik zal het u vertellen. Gistermorgen kwamen wij goedgemutst aan op de rede van Ras al Khafji om deze reis te beëindigen. Om 07.45 uur reeds ten anker en in afwachting van toestemming om binnen te lopen. Dat duurt altijd even voor een nieuw schip. Het heeft iets te maken met douane en invoer formaliteiten. Tot onze blijde verrassing kwam om 9 uur de toestemming om net voor de start van het islamitisch weekend binnen te lopen. Helaas sloeg toen, mag ik wel zeggen, het noodlot toe. Beide startmotoren besloten collectief dat hun bijdrage aan de reis, namelijk eenmalig opstarten in Shanghai, ruim voldoende was geweest en het verder vertikten om onze trouwe Caterpillars aan te slingeren.
Om 13.00 uur had Igor (C/E) ze evenwel zover weten te overtuigen, dat ze ondanks hevig tegen stribbelen, nog ten minste 1 maal hun werk hebben gedaan. Direct enthousiast om toestemming gevraagd om binnen te lopen. Wat blijkt, de coastguard, de autoriteit die hier zijn zegen aan moet geven, werkt niet 's middags. En vandaag? Het is vrijdag – de lokale rustdag en dus waarschijnlijk ook geen actie. De eigenaren verwachten overigens pas voor zaterdag morgen toestemming om binnen te lopen.
Intussen is het ook nog hard gaan waaien en liggen we als een jong veulen achter ons anker te springen.
De avond voor binnenkomst hadden we – de lokale gewoonten in gedachten houdend - al afscheid genomen van ons laatste restje (varkens)vlees en u raad het al… op een welverdiende en verfrissend biertje moeten wij nu ook nog even wat langer op wachten.
U begrijpt dat ik nu, dit schrijvende in het holst van de nacht op het dak van mijn huisje, ernstig zit te overwegen wat er ook alweer mis was met een carrière in de verpleging.
Uw oorwurm
Groet, Cor
