Stortemelkrace 2010 op het Veerse Meer
Voor de 3e keer werd de Stortemelk race op het Veerse Meer gehouden. Elk jaar is dit de inkomwedstrijd van alle sloepen van het Maritiem Instituut De Ruyter, kortweg MIR. De Stortemelk staat bekend om het slechte weer, de kou en de weinige spanning die er tijdens de race heerst, daarom ook de inkomwedstrijd. Redwise is er als sponsor van de Titanic (MIR 3) natuurlijk altijd bij om de roeiers een duwtje in de rug te geven.
Voor de Titanic (MIR 3) was het de derde keer dat de sloep mee deed aan de Stortemelk. Voor de roeiers echter de eerste of tweede keer en voor mij de eerste keer dat ik stuurde van alle wedstrijden. Al met al was het voor wat normaal een saaie wedstrijd zou zijn toch spannend.
De wedstrijd was 11,25 kilometer lang. De route was al ingekort in verband het slechte weer wat die dag opgegeven zou zijn, want normaal is deze race 14 kilometers. Het Veerse meer is een verraderlijke plek waar het, het ene moment lekker weer kan zijn met een zonnetje op je gezicht en een half uur later het kan hozen van de regen. Deze dag was wisselvallig, er was af en toe regen, bewolkt en windkracht 5 S/W. Dit betekent dat we op het langste stuk van de wedstrijd wind tegen hadden, waardoor je amper vooruit komt en de kracht in de sloep naar een dramatisch niveau daalt.
Onze sloep startte samen met de zustersloep/ concurrent het Zeepaard (MIR 2) op dezelfde tijd.
De hoorn ging af en de Titanic zette een goede krachtige start neer met in het begin 4 krachtige korte slagen, waarna over gegaan werd op een langere slag met een lekker tempo. De eerste 3 kilometer ging goed en was niet al te zwaar, omdat de sloep de eerste kilometer wind in de rug had en achter een eiland voer toen deze aan de wind roeide. Na het ronden van het eerste eiland zetten we koers naar het tweede eiland welke we ook moesten ronden. Het stukje naar het tweede eiland hadden we wind tegen en verloor de sloep wat vaart, maar verbazingwekkend weinig. Een goed tempo werd vol gehouden tot het derde eiland de Haringvreter, waar achteraf een titanenstrijd geleverd moest worden.
Het tweede eiland rondden we en toen we koers zetten naar de Haringvreter hadden we wind in stuurboord, dus daar hadden we geen last meer van. De roeiers kregen het minder zwaar wat toch even wat extra motivatie gaf. Achter de Haringvreter beland was het het eerste stukje windstil waar we een lekker vaart en een lekker tempo op konden bouwen. Alles ging goed, totdat er koers veranderd moest worden naar stuurboord.
Om zo strak mogelijk naar de volgende ton te varen moest er een koerswijziging naar stuurboord toegepast worden. Na dit gedaan te hebben kreeg de Titanic vol de wind op de boeg. De roeiers probeerden de sloep er door heen te trekken met alle kracht. Een stuk van 2,5 kilometer met volle wind op de boeg is zwaar. De stuurman bleef de jongens pushen om te trekken aan die riemen en kortere slagjes te maken waardoor er meer vaart behouden bleef. Dit alles mocht niet baten. De Titanic had het heel zwaar, de roeiers waren moe en de vaart in de sloep bijna verdwenen. Door de wind was het Zeepaard op ons ingelopen. Zij die eerst een achterstand hadden van meer dan twee minuten was terug gedrongen naar één minuut, wat voor de Titanic niet genoeg was om te winnen. De roeiers deden hun uiterste best en gaven al de kracht die ze hadden. Toch lukte het om de boei te ronden met man en macht.
De volgende koers was richting het volgende eiland een stukje terug. Dit was het laatste stukje op weg naar de finish. De wind kwam nu in bakboord zijde en had voor de rest gelukkig geen effect meer op het roeien. Op dit stuk liepen we weer iets uit op ’t Zeepaard. Om verder uit te lopen werd er door de roeiers een stuk harder en vloeiender geroeid dan voorheen. Bij het laatste eiland aangekomen lagen we uit de wind en trokken we een sprint voorbij het eiland. Om het eiland kwamen we weer met de boeg in de wind. We zetten koers richting de finish. Op dit stuk leek het of de roeiers weer nieuwe energie hadden opgedaan want we gingen een stuk sneller dan voorheen in de wind. Iedereen had volle aandacht en concentratie op het roeien. Met volle kracht en concentratie trokken we de sloep door het water. De stuurman pushte de roeiers tot het uiterste en verder. De roeiers gingen mee in de kick dat we er bijna waren. De laatste 30 meter schreeuwde de roeiers de tellen mee om een stoot energie te krijgen en trokken in volle vaart de sloep over de finish. Iedereen was gebroken.
Na de finish kwamen we erachter dat we weer een flink stuk van het ’t Zeepaard vandaan waren.
Achteraf bij de prijsuitreiking bleek dit stuk genoeg te zijn om van ’t Zeepaard te winnen. Met een tijdverschil van vier seconden hebben wij ’t Zeepaard verslagen en stonden op de lijst als 8e van de 12 herensloepen. Een goede prestatie voor de Titanic voor de eerste wedstrijd met een nieuw team en gezien de weersomstandigheden.
Dit alles was niet mogelijk geweest zonder het sponsoren van Redwise. Hartelijk dank hiervoor namens de roeiers en de stuurman.
Met vriendelijke groet,
Joeri de Visser,
stuurman van de Titanic
