Op weg naar goud in de het onderdeel 'duwboot overvaren'
Een ploeg van 6 'doorduwers' van Redwise verzorgt de uitbrengreis van de duwboot Kestrel, van Paramaribo (Surinama) naar Montevideo (Uruguay). Kapitein Bert Voorsluijs en stuurman Nick Berendsen houden ons via een weblog op de hoogte. Dat de mannen op een sportieve manier voor 'goud' gaan is vanaf de eerste weblog duidelijk.
Kestrel | 12 Sep 2008
Het lood in de schoenen.
Het klokje is rond. Zoals kapitein Bert, meester Hans en ik ruim drie maanden geleden begonnen zijn op de Nicole M in Canada, zo eindigden we de zeereis met Kestrel gister in Uruguay. Het zat wederom potdicht van de mist en we zagen geen moer. Wij balen, Montevideo is een mooie aanloop herrinner ik me nog van een paar jaar geleden. Gelukkig baalde we niet lang, rond een uur of vier in de middag trok de mist op. Maar wat we er voor terug kregen...
Kestrel | 11 Sep 2008
Een grog in het Spaans!
Ijsbeer, poolvos, pinguin, huskey, eskimo, yeti. Zij zouden allemaal zeer blij zijn met deze kou. Wij niet. Maanden in de tropen hebben ons verwend.
Niet dat het vriest of zo. Het is zelfs boven de 10 graden. En toch zijn wij langszaam aan het veranderen. In een soort mens dat altijd een druppel aan zijn neus heeft hangen. En blaffende geluiden maakt.
Kestrel | 10 Sep 2008
Koekje van eigen deeg
'De vissers zijn vertrokken naar het zuiden, dus het weer is aan het opklaren'. Zo luidde ons gedetailleerde weerbericht van het weekend op de telex en dat gaf ons genoeg reden om Porto de Imbituba, een optionele schuilhaven, in hoog tempo voorbij te varen. 'Vluchten kan niet meer' hoorde ik iemand in m'n oor zingen... Hallo 'gebied Alpha', wij lusten je rauw! Kestrel is niet meer te stoppen.
We gaan als een speer, ruim zes knopen... en ja, da's snel voor ons doen. Er staat een aardige wind maar die komt gelukkig van achter in.
Kestrel | 09 Sep 2008
Zeemanschap
Over enige dagen draaien we de Rio de la Plata op. En dat betekent dat we in de buurt van onze bestemming komen. Komend weekend is het zo ver. En dat valt reuze mee. Want de afgelopen dagen wemelde het van de waarschuwingen voor storm en golven tot wel 5 meter.
We voeren gewoon door en dat bleek de juiste keuze. In vroeger dagen was er altijd wel wat extra bemanning aan boord. Bij tegensag werd uitgezocht wie het 'Boze Oog' had en dus verantwoordelijk was voor de tegenslag. Deze persoon werd vervolgens overboord gezet. Met de huidige krapte op de arbeidsmarkt is dat er niet meer bij. We moeten het doen met goede zeemanschap en gezond verstand. Gelukkig is daarvan genoeg aan boord.
Soms denk ik wel eens dat wij zelfs de Titanic nog zonder kleerscheuren naar de overkant zouden varen. Nu is dat wel een heel ander tijdperk, maar we zouden haar in ieder geval niet in de film nog eens laten zinken. Zeker niet met Kate Winslet aan boord.
En dat zou meteen het meest verrassende einde in de filmgeschiedenis opleveren.
Kestrel | 07 Sep 2008
Echt moeilijk is het niet
Ergens in begin tachtiger jaren was er een man op aarde die van beroep scheepsarchitect was. De man was erg ambitieus; hij wilde Echte Schepen ontwerpen. Maar eerst moest hij nog even een duwboot tekenen en hij was eigenlijk al bijna over de deadline. Hij had er eigenlijk ook niet zoveel zin in...
Echt moeilijk is het niet (full story and pictures) | 05 Sep 2008
Twee bier!
Gisterochtend had ik een heerlijk wachtje. Temperatuur net boven de 20 graden, zonnetje erbij, licht golvend zeetje, pinguins om me heen...
Dat laatste verbaasde me wel een beetje. Ik weet dat Al Gore het klimaat in de wereld danig van streek heeft gemaakt, maar pinguins op slechts een halve dag varen van Rio de Janeiro is toch wel wat bijzonders.
Nu weet u vast wel dat een ober van een beter etablissement vanwege zijn kleurloze outfit de bijnaam pinguin heeft. Ik besloot het er op te wagen en riep keihard '2 bier' richting het wateroppervlak.
Verschrikt doken de pinguins onder. Mij met een enorme dorst achterlatend.
| 04 Sep 2008
Ons eigen wereldje
Wij leven in ons eigen wereldje. De 26 meter lange wereld van Kestrel, daar waar de tijd een ander verloop heeft dan in de rest van de wereld. De GPS verteld me dat het alweer 4 september is en dat we leven op een donderdag. Het weekend komt er alweer aan, al maakt dat voor ons eigenlijk geen verschil.
| 03 Sep 2008
Wuivende staarten.
'De stijging van de zeespiegel is volledig toe te schrijven aan de toename van het aantal walvissen.' Deze opmerkelijke stelling kwam mij onlangs ter ore. Zou kunnen. De gehele ooskust van Brazilie is vergeven van deze beesten. Wuivende staarten, rugvinnen, fonteinen: overal waar we kijken maken ze hun aanwezigheid kenbaar.
Het gaat dus kennelijk goed met deze zoogdieren. Een goede zaak.
| 02 Sep 2008
Veel te weinig.
Water. Voor ons, achter ons, naast ons. Ook water onder ons, gelukkig, anders hadden we aan de grond gezeten. Sinds gister ook soms weer water boven ons, Kestrel hakt en zaagt weer door de golven. Het is windkracht 5. En toch, misschien moeilijk voor te stellen voor niet-varenden, hebben we niet genoeg water.
| 01 Sep 2008
Wie verre reizen maakt
Wie verre reizen maakt kan veel verhalen. Zo luidt in ieder geval het gezegde. Ik doe daar niet aan mee. Als ik thuis kom van een verre reis plof ik neer op mijn bank en zet de tv aan. Gebiologeerd volg ik het ene slapzinnige programma na het andere.
| 29 Aug 2008
Ter ontspanning ender vermaeck
Ter Ontspanning ender Vermaack tijdens onze vrije tijd aan boord is Kestrel uitgerust met maar liefst 1 DVD. Gelukkig is het een DVD van Shakira, zeker meer dan de moeite waard om meerdere malen te bekijken. Maar wat verder overblijft, en zeker ook vermakelijk, is boeken lezen. Soms, voor mij in ieder geval, zelfs iets te vermakelijk.
| 28 Aug 2008
Een eigenwijze "dame"!
Kestrel is een eigenwijze dame. Voor elke koers die wij haar voorleggen haalt ze arrogant haar neusje op. Ze gaat liever haar eigen weg. En dat maakt het sturen een intensieve bezigheid.
Het ergst is het als er vissers in de buurt komen. Koket draait Kestrel haar duwstevens in de richting van de verbouwereerde vissermannen. Nu moet ik toegeven dat ze een stel flinke joekels heeft die parmantig vooruit staan, maar ik betwijfel of de gemiddelde Braziliaanse visser dat naar waarde weet te schatten.
Dus geven wij maar weer snel roer om haar weer de juiste richting op te sturen. Richting Rio de Janeiro. Of direct richting Nueva Palmira in Uruguay. Met het huidige goede weer zou dat wel eens een optie kunnen zijn. Maar of dat weer over 3 weken ook nog zo goed is....?
| 27 Aug 2008
Handen tekort.
Het moest vooral Veel en Goedkoop zijn en het resultaat was een uitermate anonieme fles Shampoo met Eigeel. Ja, het rook uitermate naar eigeel maar schoon werd je er niet van. Kippig wel, en dat is niet handig als stuurman zijnde.
In Brazilie maar snel nieuwe gekocht en het hoofd is weer fris.
Oeps, correctie: was fris. We varen alweer een paar dagen en nu met zuiderlijke koers slingert Kestrel harder dan een koekoeksklok. Douchen, normaal gesproken een plezierige bezigheid, is momenteel eigenlijk een straf.
| 26 Aug 2008
Wat doe je eraan?
Het concept is natuurlijk briljant. Je zet 6 man op een rivierduwboot. Die stuur je over zee in een gebied met gegarandeerd te veel wind. De rest gebeurt door onderlinge "pesterijen".
Degene die het het langst volhoudt mag de boot houden. De Gouden Kestrel wordt absoluut een kijkcijferkanon.
Intussen is het "pesten" in volle gang. Als ik de kok om 'a little bit'
eten vraag, schept hij mijn bord helemaal vol. Als de machinist s'avonds op de koffie komt, doe ik ineens het licht aan, zodat hij secondenlang met zijn ogen staat te knipperen. Als de matroos een dekje heeft gesopt, lopen we er zo snel mogelijk weer met vuile schoenen over. De stuurman die...
Hallo, bent u daar nog?
| 22 Aug 2008
Sprookjes zijn zelden waar!
Het ziet er naar uit dat we vandaag of morgen Fortaleza weer gaan verlaten. Het scheepje is er dan klaar voor en na ruim 3 dagen zijn wij ook wel weer toe aan verandering. Het probleem met de hoofdmotor, smeerolie in de uitlaatgassen, bestaat nog steeds en wordt mischien in Rio de Janeiro aangepakt. Gaat volgens schatting 7 dagen duren.
7 dagen Rio: dat klinkt als een sprookje. En sprookjes zijn zelden waar. We vermoeden dat, als het weer het toelaat, we gewoon doorkachelen naar Uruguy, met gereduceerd vermogen. Gelukkig hebben ze contractueel vastgelegd dat de kapitein bepaald of het weer dit toelaat. En dat schept dus mogelijkheden. Nu moet u niet meteen denken dat we met toeristische folders in de hand ons reisschema bepalen. Maar toch, het weer moet wel erg goed zijn willen we Rio laten schieten...
| 21 Aug 2008
Hallo Fortaleza!
Water, water, water... en dan een stukje kust in de verte. Varen, varen, varen en de kustlijn worden duinen, duinen, heuvels, heuvels en kaboem: flatgebouwen! Hallo Fortaleza! Hallo Kestrel! Lekker opdringerig scheurde we het loodsstation voorbij want we hadden een enorme drang om tegen de kant aan te gaan.
| 20 Aug 2008
Onze kok is veel te goed
Onze kok is veel te goed. Alles wat hij maakt smaakt naar meer. En dat is best jammer. Want we zijn aangekomen in Fortaleza, in het land waar vrouwen zich het hele jaar in het zweet werken om aan het strand met een strak sambakontje te kunnen pronken. Komen wij aan met onze pens...
Daar moeten we wat aan doen. De Anna Kournikova work-out DVD, roept u meteen in koor. Dat zou een zeer goede optie zijn. Want ons wasmachine is semi-automatisch, dus alleen al van de extra keren lakens wassen vallen we af als een baksteen.
Dit wordt dus item 2 om te scoren op de markt in Fortaleza. De Tatjana kalender en de Anna Kournikova work-out DVD.
Benieuwd of ze het hebben...
| 19 Aug 2008
Wat jammer dat mijn wacht voorbij is.
Om middennacht begint mijn wacht en het is altijd weer een verrassing hoe het uitzicht is. Het samenspel van maan, bewolking en sterren maakt het elke keer weer anders. Het is echt nooit hetzelfde.
Deze nacht is het een heldere hemel vol met sterren en vrijwel volle maan. Sterren zover het oog kan reiken en dat is meestal totaan de horizon. Daar waar ook de toplichten van andere schepen voor het eerst verschijnen. Het is deze nacht zo helder dat er op het eerste aanblik geen onderscheid is tussen sterren en schepen.
| 18 Aug 2008
We missen een kalender
In het stuurhuis van de Kestrel hangt geen kalender. De datum halen we van de GPS. En aankomstdata berekenen we op de vingers. Niet erg handig...
Eigenlijk zou Redwise standaard een Tatjana kalender in de koffer met zeekaarten moeten doen. Niet alleen voor de datum, maar ook uit sociaal oogpunt. Je kunt de dag tenslotte niet beter beginnen dan met een welgemeend: ' Goedemorgen Tatjana, wat hangen ze er weer fantastisch bij' (Tatjana heeft altijd erg mooie oorbellen in).
En omdat het een kalender betreft zegt Tatjana niets terug. Ook mooi meegenomen, want als er onzin uitgekraamd moet worden, doe ik dat wel.
Mischien hebben ze Tatjana kalenders op de markt te Fortaleza. Morgen zijn we er. Tenminste...ijs en weder dienende.
| 15 Aug 2008
In afwachting verblijven wij
We weten wat het weer met ons doet, of op de korte termijn gaat doen.
En we weten ook dat wij en het weer momenteel niet op 1 lijn met elkaar zitten. Fortaleeza, op papier maar 1 zeekaart verderop, is te hoog gegrepen. Het is een 'brug te ver' zogezegd. Fortaleeza is ons Arnhem en wijs geworden door de geschiedenis hebben we maar besloten rechtsaf te slaan.
Tijdens de reisvoorbereiding hebben we een gigantisch pak zeekaarten uitgezocht. Noem een gehucht aan de oostkust van Brazilie en grote kans dat wij er een gedetaileerde kaart van hebben. Zo ook van Sao Luis, een gezellig dorpje met nog net geen miljoen inwoners in de 'Baia de Sao Marcos'. Hier gaan we wachten totdat het weer ons weer wat beter gezind is.
| 14 Aug 2008
Opboksen tegen de golven
De afgelopen dagen hebben we de grenzen van het aanvaardbare voor onze Kestrel kunnen opzoeken. Noodgedwongen. 2 dagen terug kregen we ineens een ruime windkracht 5 dwarsop. De lichtbakken in de machinekamer kwamen naar beneden zetten, de brandbluspomp starte uit zichzelf en ons vooronder bleek lek. Dat viel dus mee.
| 13 Aug 2008
De Kestrel heeft haar eigen charme
Da's dan toch wel weer grappig, zo'n duwboot. Zeker in het Engels; 'push vessel' klint als een klok. En aangezien ik nog nooit eerder op een 'push vessel' heb gevaren natuurlijk ook weer een mooie uitbreiding van het C.V. Ik kan niet wachten totdat we zijn aangekomen in Uruguay en ik met volle trots 'ruime ervaring op duwboot' kan toevoegen aan de lijst.
Ok, wij 'pushen' dan welliswaar niet zo veel; eigenlijk alleen maar water, maar een ervaring is deze reis wel! Dus in principe is er dan niks in m'n C.V. gelogen.
Maar zelfs met de beste wil in de wereld kan je onze Kestrel geen schip noemen. Noem het een ponton als je het een beetje charme wilt geven, maar eigenlijk is het gewoon een bak. Een bak met de motor onderin en een blok accommodatie erboven op.
| 12 Aug 2008
Ik en mijn :( humeur
Gisteren was geen fijne dag. In de kaart waren de posities van de Kennet duidelijk te zien. De Kennet is het veel oudere en veel lelijkere zusje van de Kestrel, die vorig jaar door Redwise aan de man is geholpen. Ze had zich aan de Guyana stroom ontworsteld en legde met gemak 7 mijl af in een uur. Wij deden er 4.2. Mijn humeur zonk direkt tot onder het vriespunt.
Kestrel | 11 Aug 2008
Hangend over de brugvleugel e-mail binnengehaald
Ik weet het niet, soms denk ik dat ik toch geen echte zeeman ben. Afgelopen reis, op de Nicole M, bleek overmatige lekkage fataal voor mijn laptop. M'n hart was gebroken. Mijn ziel en zaligheid en lotgenoot op alle woeste zeeën was niet meer.
Gelukkig had ik nog wel m'n mobieltje, en die doet in ieder geval e- mail en SMS. Mijn kapitein had gelukkig ook een fraaie iPod mee voor op de brug, met een redelijk muzikaal overeenkomende collectie. Het rouwproces bleef dus binnen acceptabele maatstaven en ik veranderde niet in een onuitstaanbare colega.
Kestrel | 08 Aug 2008
5 knopen: daar win je de 10 km snelwandelen niet mee
Het ongeduldig wachten is eindelijk beloond: we varen! Gistermiddag net na 3 uur gooiden we los en rond 6 uur bevonden we ons op open zee. Iedereen was bijzonder nieuwsgierig hoe het rivierschip zich zou gaan gedragen op de Atlantische Oceaan. Het bleek erg mee te vallen. Geen meters water aan dek. Geen al te grote klappen met onze platte kop tegen de golven aan. En bovenal: geen technische problemen.
Kestrel | 07 Aug 2008
Straks is het 'rivier-zitten' dan toch echt afgelopen
Op het gemakje zaten we op onze stoelen op het hoofddek gisteravond; een beetje uitkjkend op de voorbijgaande schepen hier op de rivier hier in Paramaribo. We varen dus nog niet. Maar morgen wel. Zo zie je: als je maar lang genoeg volhoudt dat je morgen gaat varen, klopt dat op een dag ook wel. Het is heet hier en ik zie de ondergang van de zon altijd graag tegemoet. Het is een fraai gezicht maar belangrijker is dat het dan een heerlijke temperatuur wordt. Dan gaan de stoelen weer naar het dek en wordt de Parbo opengetrokken, het lokale bier, hard nodig om het hoofd een beetje koel te houden.
Kestrel | 06 Aug 2008
De grote dag nadert: de Kestrel gaat varen, hopen we...
Vandaag is de grote dag. De Kestrel gaat varen. Tenminste... dat hopen we, want in Suriname is zoiets niet zeker. Er moet namelijk nog een verklaring van de douane komen waarin staat dat alle belastingen en eventuele boetes betaald zijn. Een Port Clearance heet dat. En die krijg je niet zo maar. We wachten er al een paar dagen op. Als het daadwerkelijk gaat gebeuren moeten we nog een uur of 3 de Suriname Rivier afvaren naar zee toe. En dan is het afwachten hoe de Kestrel zich gaat gedragen op het ruime sop. Want het is en blijft een rivierduwboot...
Kestrel | 05 Aug 2008
Paramaribo leuke mengelmoes, Suriname een tof land
Paramaribo is een leuke mengelmoes van Nederlands en Zuid Amerikaans. En Chinees, heel veel Chinees. De wijk waar wij de afgelopen twee weken met Kestrel hebben gewoond is eigenlijk een klein stukje Azië. En in dit stukje Azië is waar we het gros van onze inventaris bij elkaar gescharreld hebben.
Kestrel | 04 Aug 2008
Een rivierduwboot overvaren van Suriname naar Uruguay
Over een kleine week beginnen de Olympische Spelen. We leven er helemaal naar toe. Al weken zijn we bezig met de voorbereidingen. Soms gaat het vlot, soms zit het tegen. Aanvankelijk bestond de ploeg uit 3 man: kapitein Bert, stuurman Nick en machinist Hans. Een stage op de sleepboot Nicole M werd gevolgd door een week keihard trainen in Brazilië.
